Waarom ik dit werk doe

Over zorg, schrijven en de stilte die spreekt.

Mensen vragen me soms waarom ik dit werk doe.

Waarom ik schrijf.

Waarom reflectie zo’n centrale plaats inneemt in alles wat ik maak.

Het antwoord is geen missie of overtuiging.

Het is gegroeid. Langzaam, in aandacht.

Ik kom uit de zorg.

Onder andere uit de palliatieve zorg.

Daar leerde ik iets wat geen protocol je echt kan leren:

Dat er momenten zijn waarop er niets meer op te lossen valt.

Geen behandeling.

Geen verbetering.

Geen volgende stap.

Wat dan overblijft, is aanwezigheid.

In de palliatieve zorg zie je scherp wat woorden nog kunnen betekenen

en wat niet.

Onrust. Terugtrekking. Vermoeidheid. Stilte.

Dat zijn geen tekorten.

Dat zijn signalen van wat er geleefd wordt.

Die ervaring heeft mijn manier van kijken gevormd.

Niet sneller ingrijpen,

maar beter luisteren.

Schrijven is voor mij geen expressie.

Het is ordening.

Mijn hoofd is zelden stil.

Er kunnen honderden gedachten tegelijk aanwezig zijn

ideeën, verbanden, zorgen, vragen.

Soms wordt dat helder denken.

Soms wordt het piekeren.

Schrijven helpt mij niet om méér te denken,

maar om het denken te vertragen

totdat er weer ruimte ontstaat.

Een zin kan structuur geven

waar het hoofd te vol is geworden.

Zo zijn mijn boeken ontstaan:

niet vanuit antwoorden,

maar vanuit behoefte aan overzicht en rust.

Stilte als informatie

In onze wereld wordt stilte vaak gezien als leegte.

Als iets wat snel moet worden ingevuld.

Maar stilte is zelden leeg.

In stilte ligt vaak de kern van wat nog geen woorden heeft.

Daar waar iemand even niets zegt,

gebeurt meestal het meest eerlijke werk.

In mijn werk behandel ik stilte niet als afwezigheid,

maar als informatie.

Niet alles wat belangrijk is, wil meteen begrepen worden.

Sommige dingen willen eerst gezien worden.

Ik geloof niet in reflectie die moet.

Of die wordt afgedwongen door analyse, doelen of verklaringen.

Reflectie ontstaat wanneer iemand zich veilig genoeg voelt

om even niet te weten.

Mijn werk wil die ruimte bieden.

Via taal die niet duwt.

Via boeken die niet uitleggen, maar herkennen.

Via stilte die niet wordt ingevuld, maar gerespecteerd.

Ik doe dit werk omdat ik heb gezien

wat er gebeurt als mensen zichzelf kwijtraken

in tempo, lawaai en verwachtingen.

En omdat ik geloof

dat menselijkheid niet sterker wordt door meer woorden,

maar duidelijker door aandacht.

Schrijven is mijn manier om die aandacht vast te houden.

Voor mezelf

en voor wie het herkent.

Deze tekst maakt deel uit van het Reflective Worlds™** gedachtegoed.

Luna Verde.