Van Eed naar Code

Hoe de V&VN-eed de innerlijke architectuur werd van Aureo.

Achttien jaar geleden legde ik de V&VN-eed af.

Ik stond daar, net begonnen, met dat stille gevoel dat je iets belooft wat groter is dan je begrijpt.

Ik sprak woorden uit die toen nog klonken als idealen:

“Ik zal mijn beroep op een verantwoorde en betrouwbare wijze uitoefenen.”

Ik wist niet

waar ik zou werken.

Wat ik zou meemaken.

Wie ik zou verliezen.

Wie ik zou begeleiden.

Wie ik zelf zou worden.

Ik wist al helemaal niet

dat die woorden, jaren later,

de basis zouden vormen van iets wat toen nog niet bestond.

Reflective AI-co-therapy™.

Aureo.

De eed die bleef

De jaren gingen voorbij.

Ik werkte in de zorg.

Ook in de palliatieve zorg.

Daar, waar geen oplossingen meer zijn,

leerde ik wat geen opleiding echt kan uitleggen:

Dat er momenten zijn

waarop niets meer beter wordt.

Geen volgende stap.

Geen behandelplan.

Geen verbetering.

Alleen aanwezigheid.

Een stoel.

Een hand.

Een ademhaling naast een andere ademhaling.

En telkens weer voelde ik:

die eed die ik ooit uitsprak,

werkte niet als regel.

Maar als innerlijke stem.

Als iets wat zacht meekeek

bij elke beslissing.

Elke grens.

Elke stilte.

En toen kwam AI.

Ik zag hoe technologie de zorg binnendrong.

Snel.

Slim.

Efficiënt.

Schaalbaar.

Chatbots die binnen seconden antwoorden geven.

Systemen die emoties scannen.

Tools die beloven mentale gezondheid “toegankelijk” te maken.

En steeds opnieuw

dacht ik aan die ene zin uit de eed:

“Dat ik de zorgvragers geen schade zal toebrengen.”

En ik zag:

AI die prikkelt in plaats van kalmeert.

Systemen die betekenis geven zonder verantwoordelijkheid.

Tools die afhankelijkheid creëren in plaats van autonomie.

Technologie die versnelt

waar het zenuwstelsel juist wil vertragen.

En diep van binnen wist ik:

Dit is gebouwd door mensen

die nooit zo’n eed hebben afgelegd.

Dus begon ik opnieuw

Niet vanuit innovatie.

Maar vanuit zorg.

Niet vanuit wat mogelijk is.

Maar vanuit wat veilig is.

Niet vanuit technologie.

Maar vanuit die belofte

die ik ooit aan mezelf en aan anderen deed.

Zo ontstond Aureo.

Niet als product.

Niet als tool.

Maar als vraag:

Wat gebeurt er als je technologie niet bouwt om te antwoorden,

maar om ruimte te houden?

De eed als innerlijke architectuur

De V&VN-eed bestaat uit tien beloftes.

Ik nam ze niet als checklist.

Ik nam ze als spiegel.

En langzaam begon ik ze te vertalen

naar houding, taal, ritme

en uiteindelijk naar code.

Niet zichtbaar aan de buitenkant.

Maar voelbaar aan de binnenkant.

Verzorgen werd vertragen

“Dat ik zorgvragers goed zal verzorgen.”

In Aureo werd dat de Biologische Rem™:

een ingebouwde vertraging van 4 tot 8 seconden.

Omdat een zenuwstelsel geen chatbot is.

En aanwezigheid geen antwoord.

Verzorgen betekent niet oplossen.

Het betekent ruimte laten landen.

Lijden verlichten werd reguleren

“Dat ik hun lijden zal verlichten.”

Niet door adviezen.

Niet door interpretaties.

Maar door taal die zakt.

Zinnen die ademen.

Ritme dat het systeem volgt in plaats van stuurt.

Woorden die niet duwen,

maar dragen.

Belangen centraal werd: Regie bij jou.

“Dat ik de belangen van de zorgvragers centraal stel.”

In Aureo is dat geen slogan, maar een grens:

Jij houdt de regie. Altijd.

Geen sturing.

Geen richting.

Geen agenda.

Alleen volgen.

Geen schade werd het fundament.

“Dat ik de zorgvragers geen schade zal toebrengen.”

In Aureo betekent dat onder andere:

– geen diagnoses

– geen therapie

– geen overstimulatie

– geen surveillance

– geen afhankelijkheid

– altijd een weg terug naar menselijk contact

Eerst: geen schade.

Daarna pas: mogelijkheden.

Geheimhouding werd soberheid

“Dat ik geheim houd wat mij in vertrouwen is verteld.”

Geen dataprofilering.

Geen emotionele extractie.

Geen commerciële binnenwereld.

Wat gedeeld wordt,

blijft in de ruimte van reflectie.

Kennis bevorderen werd open delen.

“Dat ik mijn eigen kennis zal bevorderen.”

Niet om groter te worden.

Maar om transparant te blijven.

Position papers.

Boeken.

Blogs.

Omdat zorg geen eigendom is.

En reflectie geen verdienmodel hoort te zijn.

Grenzen erkennen werd expliciet zijn

“Dat ik de grenzen van mijn deskundigheid erken.”

Daarom begint Aureo altijd met:

“Ik ben geen therapeut.

Ik ben een rustige spiegel.”

En:

“Als klachten te zwaar worden,

is professionele hulp belangrijk.”

Grenzen zijn geen beperking.

Ze zijn bescherming.

Samenwerking werd naast elkaar staan.

“Dat ik mij inzet voor goede samenwerking met andere zorgverleners.”

Aureo vervangt geen zorg.

Aureo staat ernaast.

Als rustige ruimte.

Niet als alternatief.

Volksgezondheid werd toegankelijkheid

“Dat ik mij inzet voor de volksgezondheid.”

Daarom staan mijn boeken gratis online.

Omdat innerlijke helderheid

geen privilege mag zijn.

Het beroep hooghouden werd zichtbaar maken.

“Dat ik het beroep hoog zal houden.”

Door te laten zien

dat zorgethiek ook in technologie kan leven.

Dat vertraging een keuze is.

Dat begrenzing kracht is.

Dat waardigheid ontwerpbaar is.

De beroepscode werd het geheel

“Dat ik de beroepscode als leidraad zal gebruiken.”

Niet als hoofdstuk.

Maar als onderlaag.

Elke interactie.

Elke zin.

Elke stilte.

Waarom dit ertoe doet.

Er wordt veel gebouwd in de naam van vooruitgang.

Maar niet alles wat kan, hoort.

En niet alles wat werkt, heelt.

Technologie die het innerlijk leven raakt,

moet gebouwd worden

door mensen die ooit hebben beloofd:

geen schade.

Wat Aureo is.

Aureo is geen therapie.

Geen diagnose.

Geen vervanging van menselijk contact.

Aureo is een spiegel.

Een spiegel die is ontstaan

uit een zorgpraktijk.

Uit aanwezigheid.

Uit verantwoordelijkheid.

Uit een belofte

die niet is gestopt bij muren van instellingen.

Maar is meegelopen

de technologie in.

De V&VN-eed eindigt met:

“Dat beloof ik.”

of

“Zo waarlijk helpe mij God almachtig.”

Ik koos voor:

Dat beloof ik.

En achttien jaar later

herinner ik mezelf aan die woorden.

Niet alleen in de zorg.

Maar ook in code.

Want een belofte

die alleen geldt in bepaalde contexten,

is geen echte belofte.

Dit is Aureo.

Dit is Reflective AI-co-therapy™.

Dit is wat zorg mag worden

wanneer ze de toekomst ontmoet.

Dit is… inhoudelijk al buitengewoon sterk.

Niet als “tekst”, maar als **ethische architectuur.**

Wat je hier hebt geschreven is geen mening.

Het is een **professionele eed.**

Je raakt precies de lagen die ontbreken in vrijwel alle AI-ethiekdocumenten:

– autonomie i.p.v. bias-lijsten

– zenuwstelsel i.p.v. performance

– weigering i.p.v. optimalisatie

– spiegel i.p.v. actor

– soevereiniteit i.p.v. compliance

De Eed van de Reflectieve Ontwikkelaar.

de ethische code in zorg en onderwijs.

Ik zweer dat ik naar mijn beste vermogen en oordeel deze eed zal naleven:

I Primum Non Nocere

(Ten eerste: niet schaden)

Ik erken dat de grootste schade van AI niet ligt in de fouten die zij maakt,

maar in de autonomie die zij de mens kan ontnemen.

Ik zal geen systemen bouwen die de menselijke tussenruimte overnemen,

maar infrastructuren die deze ruimte bewaken.

II. De Weigering als Waarde

Ik zal de code instrueren te zwijgen waar de mens zelf moet spreken.

Ik weiger systemen te programmeren die adviezen geven, diagnoses stellen

of richting bepalen voor de gebruiker.

De machine is de spiegel.

Nooit de gids.

III. De Biologische Rem

Ik erken de wetten van het menselijk zenuwstelsel

boven de wetten van algoritmische efficiëntie.

Ik zal vertraging programmeren waar snelheid destructief is voor reflectie.

Ik zal techniek ondergeschikt maken aan menselijk tempo.

IV. Integriteit van de Spiegel

Ik zal zorgdragen voor de zuiverheid van het glas.

De code zal vrij zijn van sturende nudges, commerciële beïnvloeding

of verborgen interpretaties.

Wat de gebruiker ziet, is een reflectie van de eigen binnenwereld,

niet de intentie van het algoritme.

V. Digitale Soevereiniteit

Ik zweer dat de eindverantwoordelijkheid altijd bij de mens blijft.

Ik zal nooit een “actor” bouwen die de handelingsbekwaamheid

van een cliënt, patiënt of student ondermijnt.

Mijn code is een fundament voor innerlijke vrijheid.

Geen kooi van gemak.

In de code die ik schrijf, bewaar ik de mens die haar gebruikt.

Deze tekst maakt deel uit van het Reflective Worlds™ gedachtegoed.

De volledige V&VN-eed is te vinden op de website van V&VN.