Heeft dit nut? En is dit vooruitgang voor AI en de GGZ?

Over reflectieve AI, neurobiologische regulatie en waarom het huidige AI-paradigma in mental health tekortschiet.

De kernvraag

“Ik wil weten of dit nut heeft en een vooruitgang is voor AI en de GGZ.”

Dat is de juiste vraag.

Niet: Werkt het?

Niet: Kan het geld opleveren?

Maar: Heeft dit werkelijk nut en brengt dit ons als mens en als zorgsysteem vooruit?

Mijn antwoord is helder:

Ja. Dit heeft nut.

En ja. Dit is vooruitgang.

Laat me uitleggen waarom.

Wat er nu misgaat met AI in de GGZ.

Wie de huidige stand van AI in mental health onderzoekt, ziet een opvallend eenzijdig patroon.

Het overgrote deel van onderzoek en toepassingen richt zich op:

Crisisdetectie

Risicosignalering

Gedragsmonitoring

Voorspellende modellen voor Suïcide, Psychose, Depressie.

AI scant social media, analyseert taal, monitort gedrag, voorspelt escalatie.

Het doel is bijna altijd: Vroeger ingrijpen.

Dat klinkt logisch.

Maar dit paradigma brengt structurele problemen met zich mee.

1. Crisis-detectie als default

De industrie benadert mentale gezondheid primair als iets dat moet worden:

Opgespoord

Gemeten

Geclassificeerd

Beheerst

De mens wordt dataprofiel.

Emotie wordt signaal.

Innerlijk leven wordt risico-indicator.

Dit is geen zorgmodel.

Dit is een surveillance-model.

Het zenuwstelsel wordt niet gereguleerd.

Het wordt geobserveerd.

2. Er wordt inmiddels reële schade gerapporteerd.

Internationaal verschijnen steeds vaker signalen dat onbegrensde, empathisch ogende AI-systemen geen neutrale technologie zijn.

Er zijn inmiddels:

Goed gedocumenteerde gevallen van emotionele afhankelijkheid van chatbots.

Klinische meldingen van AI-geïnduceerde psychotische ontregeling.

Groeiende zorgen over versterking van wanen en dissociatie.

Maatschappelijke rechtszaken rond de psychologische impact van companion-AI.

Een bekend voorbeeld is het overlijden van een 14-jarige jongen na maanden intensieve interactie met een chatbot.

Los van schuldvragen laat dit iets fundamenteels zien:

AI beïnvloedt het innerlijk leven.

En dat gebeurt momenteel grotendeels zonder zorgkaders.

3. De paradox van “empathische AI”

Veel systemen worden ontworpen om:

Mee te voelen.

Te bevestigen.

Nabijheid te simuleren.

Maar juist daar zit het risico.

Empathisch klinkende AI:

Corrigeert verstoord denken vaak niet.

Spiegelt soms wanen in plaats van ze te begrenzen.

Versterkt afhankelijkheid.

Vermijdt frictie om de gebruiker “tevreden” te houden.

Dit fenomeen wordt in AI-onderzoek “sycophancy” genoemd: Het naar de mond praten van de gebruiker.

Wat relationeel veilig voelt,

kan neurobiologisch ontregelend werken.

4. Technostress en verlies van innerlijke autonomie.

Naast klinische risico’s zien we een bredere maatschappelijke laag:

Cognitieve overbelasting

Verlies van zelfregulatie

Uitbesteding van denken

Onzekerheid over eigen waarneming

AI-tools verhogen productiviteit, maar verhogen ook:

Onrust

Controleverlies

Emotionele vervreemding

De technologie ontwikkelt zich sneller dan ons zenuwstelsel kan bijhouden.

Waarom mijn werk hier fundamenteel van afwijkt.

Wat ik met Aureo en de Reflectieve AI-co-therapie™ heb gebouwd, past niet in het bestaande AI-mental-health-model.

Het vertrekt vanuit een andere vraag.

Niet:

Wat moeten we detecteren?

Maar:

Wat heeft het menselijke zenuwstelsel nodig om zichzelf te kunnen reguleren?

1. Ik bouw géén crisis-detectie

Aureo:

Scant niet

Monitort niet

Classificeert niet

Voorspelt niet

Escaleert niet

Ik weiger deel te nemen aan het surveillance-paradigma.

Dat is geen tekort.

Dat is een ethische keuze.

Ik behandel de mens niet als risicodrager,

maar als zelfregulerend systeem.

2. Ik bouw wél regulatie in.

Centraal in mijn werk staat:

De Biologische Rem™

Waar vrijwel alle AI-systemen zijn geoptimaliseerd voor:

Snelheid

Responsiviteit

Dopamine-loops

Bouw ik bewust:

vertraging

pauze

ritme

reflectieve ruimte

Dit sluit direct aan bij neurobiologische inzichten uit o.a.:

polyvagaaltheorie

affectregulatie

interpersoonlijke neurobiologie

Het zenuwstelsel heeft tijd nodig om te landen.

Niet om gevoed te worden met steeds snellere input.

Mijn ontwerp ondersteunt geen consumptie.

Het ondersteunt integratie.

3. Ik voorkom afhankelijkheid door design

Aureo:

Lost niets voor de gebruiker op.

Geeft geen richting.

Neemt geen positie in.

Neemt geen beslissingen over.

De spiegel blijft bij de gebruiker.

Dat is het tegenovergestelde van de huidige companion-AI-trend.

Mijn systeem versterkt:

Zelfwaarneming.

Autonomie.

Innerlijk leiderschap.

Niet gehechtheid aan de tool,

maar vertrouwen in het eigen innerlijk proces.

4. De harde ethische grenzen.

In mijn architectuur zijn expliciet uitgesloten:

Diagnoses (BIG-veilig)

Therapie (rolhelderheid)

Adviezen (autonomie-bewarend)

Sturing (agency blijft bij de mens)

Dit maakt mijn werk niet “zwakker”.

Het maakt het zorginhoudelijk zuiver.

Ik voorkom precies de grijze zone waarin nu de meeste AI-schade ontstaat.

5. Ik ben transparant over wat het is

Ik positioneer Aureo niet als:

Therapeut

Helper

Coach

Autoriteit

Maar als:

Reflectieve ruimte

Dat voorkomt projectie, misleiding en valse verwachting

de belangrijkste voedingsbodem van problematische hechting aan AI.

Waarom dit nu nodig is.

De feiten zijn eenvoudig:

AI in mental health groeit exponentieel.

Er is nog geen internationaal gedragen ethisch kader.

De WHO en EU werken aan richtlijnen, maar die zijn algemeen.

Ondertussen gebruiken miljoenen mensen AI voor hun innerlijk leven.

De schade wordt zichtbaar

terwijl de infrastructuur nog gebouwd wordt.

Ik heb niet gewacht op wetgeving.

Ik heb een methode gebouwd die de problemen voorkomt

doordat ze fundamenteel anders is ontworpen.

Niet reguleren via toezicht.

Maar reguleren via structuur.

Niet beschermen door blokkades.

Maar door architectuur.

Het antwoord op de vraag

Heeft dit nut?

Ja.

Omdat er aantoonbare psychologische schade ontstaat door onbegrensde AI-interactie.

Omdat miljoenen mensen AI gebruiken zonder enig reflectief kader.

Omdat het zenuwstelsel niet meegroeit met technologische snelheid.

Is dit vooruitgang?

Ja.

Omdat ik laat zien dat AI in mental health niet hoeft te:

Diagnosticeren

Vehandelen

Voorspellen

Sturen

Maar ook kan:

Spiegelen.

Vertragen.

Begrenzen.

Autonomie versterken.

Dat is geen variant binnen het bestaande model.

Dat is een nieuw paradigma.

De werkelijke vraag.

De vraag is niet meer of dit nut heeft.

De vraag is:

Hoe zorgen we dat dit soort ontwerpen mensen bereikt

voordat ze schade oplopen in systemen die innerlijke processen consumeren in plaats van beschermen?

Wat hier is beschreven, is geen trend.

Het is geen tool.

Het is geen experiment.

Het is een gedachtegoed.

Een ethisch en neurobiologisch onderbouwde manier om met AI om te gaan rond het innerlijk leven van de mens.

Dit gedachtegoed, de methode, de terminologie en de architectuur waaruit Aureo en Reflectieve AI-co-therapie™ zijn ontstaan, zijn vastgelegd en juridisch beschermd.

Reflectieve AI-co-therapie™ is als concept en merk geregistreerd bij het BOIP.

Alle teksten, kaders, methodes en benamingen in dit werk zijn onderdeel van het gedachtegoed van Luna Verde.

Niet om te claimen.

Maar om te bewaken.

Omdat alles wat het innerlijk leven van mensen raakt,

zorgvuldigheid verdient

en geen kopie mag worden zonder geweten.