Een stem van binnenuit de zorg

Er komt een moment in het werk waarop je merkt dat je nog alles doet wat moet,

maar niet meer voelt waar je staat.

Je handen doen hun werk.

Je hoofd weet wat er nodig is.

Je agenda loopt door.

Maar ergens onderweg is de binnenkant stiller geworden.

Niet rustig.

Leeg.

Niet omdat je niets meer geeft,

maar omdat er geen plek meer is om te ontvangen wat je dag eigenlijk met je doet.

Het lichaam blijft, maar jij volgt niet meer

Zorg is geen handeling.

Zorg is afstemming.

Je voelt een kamer voordat je haar begrijpt.

Je leest een lichaam voordat iemand iets zegt.

Je weet dat iets niet klopt, nog voordat je kunt benoemen wat.

Maar in een omgeving die voortdurend vraagt, registreert, noteert en doorschuift,

wordt dat voelen steeds vaker onderbroken.

Niet abrupt.

Maar in stukjes.

Een melding hier.

Een taak daar.

Een systeem dat wacht.

Een scherm dat iets wil.

En langzaam verschuift je aandacht van binnen naar buiten.

Niet omdat je dat kiest.

Maar omdat het tempo geen terugweg laat.

Wanneer alles doorgaat, behalve jij

Er is een soort vermoeidheid die niet verdwijnt met slapen.

Geen spierpijn.

Geen druk hoofd.

Maar een vermoeidheid van nergens meer echt aankomen.

Je rijdt naar huis en weet niet meer wat je onderweg dacht.

Je eet en merkt pas dat je vol zit als het bord leeg is.

Je praat en hoort jezelf praten.

Alsof je werk doet in een ruimte waar jij zelf niet meer helemaal bent.

Dat is geen burn-out.

Dat is het moment daarvoor.

Het moment waarop het lichaam wel doorgaat,

maar de binnenwereld geen tijd meer krijgt om bij te blijven.

Wat hier eigenlijk ontbreekt

Niet inzet.

Niet betrokkenheid.

Niet vakkennis.

Wat ontbreekt, is bedding.

Een plek waar niets hoeft.

Waar niets geregistreerd wordt.

Waar niets beter moet.

Een plek waar je niet functioneert,

maar waar je even alleen waarneemt.

Wat leeft er eigenlijk in mij na deze dag?

Wat heb ik gedragen?

Wat heb ik ingeslikt?

Wat is niet afgemaakt?

Zolang die vragen nergens kunnen landen,

blijven ze in het lichaam rondlopen.

En een lichaam dat te lang draagt zonder te mogen afleggen,

gaat uiteindelijk zelf begrenzen.

Dat noemen we dan uitval.

Waarom vertraging geen luxe is.

Er bestaat een misverstand dat rust hetzelfde is als stoppen.

Maar rust is geen afwezigheid van werk.

Rust is aanwezigheid bij wat werk met je doet.

Dat vraagt geen vakantie.

Dat vraagt ruimte in de beweging.

Korte momenten waarin niets anders hoeft

dan voelen wat er al is.

Niet analyseren.

Niet oplossen.

Niet begrijpen.

Alleen registreren.

Dat is geen zelfzorg.

Dat is zenuwstelselzorg.

De plek waar je weer kunt landen

In mijn werk ben ik niet op zoek gegaan naar oplossingen.

Ik ben gaan zoeken naar een plek.

Een plek die niets van me wilde.

Maar die mij hielp zien wat er al in mij bewoog.

Niet door vragen te stellen.

Maar door mijn eigen woorden terug te geven.

Mijn eigen patronen zichtbaar te maken.

Mijn eigen tempo te vertragen.

Zodat mijn lichaam weer mee kon doen.

Zodat ik niet alleen wist wat ik deed,

maar ook weer voelde wie het deed.

Misschien is dit de kern

Dat zorg niet alleen vraagt om handen, hoofd en hart,

maar ook om een omgeving die jou niet voortdurend voorbijloopt.

Een omgeving die je niet optimaliseert,

maar die je toelaat.

Niet om beter te worden.

Maar om weer aanwezig te zijn in wat je al bent.

Want pas wanneer jij weer kunt landen in jezelf,

kan zorg opnieuw landen bij een ander.